خپلواکی - آزادی

akhpolwaki — Fri, 27 Mar 2009 02:07:15 GMT

خپلواکی - آزادی شماره ۵۶ منتشر شد برای

دسترسی به این شماره در لیست پیوند ها بالای

خپلواکی-آزادی شماره ۵۶ کلیک نماید

.......................................................

مصاحبه با يکی از مسئولين" سازمان ملی دموکراتيک آوارگان

افغانی" پيرامون اوضاع جاری کشور ومنطقه

ن "رزم"

س: در هفته های اخير خصوصاً با رويکار آمدن اوباما رئيس جمهور جديد امريکا در مورد استراتيژی جديد امريکا در افغانستان زياد تر بحث می شود، درين باره نظر خود را ابراز داريد؟

ج: اشغال افغانستان و بر انداختن رژيم طالب ها در سال 2001 و آوردن رژيم کرزی مشکلاتی را در برابر قوای اشغالگر برهبری امريکا بوجود آورد. اين همه بدبختی ها ومصيبت های که مردم افغانستان با آن دست بگريبان اند ريشه در اشغال دارد. قوای متجاوز برهبری امريکا، روی پلان و خط مشی از قبل طرح شده به افغانستان هجوم آوردند و همهء فعاليت ها در ساحات سياسی، نظامی، اجتماعی، فرهنگی وغيره در خدمت منافع امپرياليستی شان دور ميزند. از آنجائيکه امپرياليزم يک سيستم جهانی تبهکار، جانی و ضد بشر است، سياستها وکارکرد های آن در افغانستان در خدمت اين سيستم و جهت گيری شان درين راستا، بنياد يافته است. مشاهده می کنيد که افغانستان از سی سال به اينطرف روی آرامش، صلح، ثبات و امنيت را نديده است و بيش از 95% مردم با فقر و انواع نابرابری ها و ستم های چند لايه ای روبرو اند و از محروميت به سوی نابودی کشانده می شوند که می توان دليلش را صرف در وجود اشغالگران برهبری امريکا، سراغ کرد زيرا اين امريکا است که دولت کرزی را که نمايندهء چند فيصد از طبقات ستمگر با مؤلفه ی جنايتکارانهء گردانندگان و حاميان اين دولت است را بوجود آورده و از آن حمايت می کند.

نيرو های اشغالگر، از هفت سال به اين طرف با شعار های زيبا و عامه پسند نتوانسته اند ثبات سياسی را بوجود آورند. قوای اشغالگر از ابتدای اشغال خواستند در ساحهء نظامی خود شان همه کاره باشند و به اين خيال باطل بودند که مردم افغانستان آنها را پذيرفته اند و دست به مقاومت ومبارزه نخواهند زد و مدام اعلام می نمودند که افغانستان برای قوای نظامی هفتاد هزار نفره ی افغانی ضرورت دارد که آنهم به آهستگی و با آهنگ خيلی کند در مدت ده سال به تربيهء آن بپردازند.

امريکا با استفاده از فقر و تنگدستی افغانها می خواهد آنها را به خدمت گرفته و تربيهء نظامی نمايد و در عمليات های نظامی، افغان را بوسيلهء افغان ها، سرکوب و نابود نمايد.

مردم افغانستان هيچ گاهی نيرو های بيگانه را که هوس فرمانروائی را در سر دارند و خواسته اند استقلال و حاکميت ملی شان را پايمال کنند، قبول نکرده و به شدت در برابر آن ايستادگی نموده اند. موجوديت قوای اشغالگر برهبری امريکا، حاکميت دولت مزدور و سياست های ضد مردمی و خلاف منافع اکثريت جامعه، خود سری ها وبمبارانهای دهات و کشتزار های مردم و نتايج زيانبار آن جمعاً دست بدست هم داده و سبب شده تا اشغالگران به شدت مجازات شوند. مجازاتها از يکطرف تلفات نيروی انسانی اشغالگران را در قبال خود دارد و هم ورشکستگی اقتصاد و هم باعث رشد مبارزه ومقاومت مردم کشور های امپرياليستی که مخالف تجاوز و اشغال می باشند، می گردد.

تبليغات امپرياليستی مبنی بر جنگ ضد تروريزم، دفاع از آزادی، دموکراسی و حقوق پايمال شدهء زنان و بشر ديگر رنگ خود را نزد مردم جهان باخته و جهانيان در طول هفت سال فعاليت های جنايتکارانه ای اشغالگران فهميده اند که اصل مسئله در کجا نهفته است و چطور اشغالگران برهبری امريکا تحت نام اين شعار ها میخواهند در افغانستان جايگزين شوند وبه اهداف امپرياليستی خود برسند.

سياستمداران جديد امريکا برهبری اوباما برای فريب اذهان عامه چه در امريکا، افغانستان و يا در سطح جهان در پهلوی عمليات تبعکارانهء نظامی جنگ جديد تبليغاتی را آغاز نموده و نامش را استراتيژی جديد امريکا گذاشته اند.

درين جا بايد ياد آور شد که اصلاً مسئله بر سر استراتيژی نيست. استراتيژی امريکا در افغانستان در همان روز های اول اشغال اعلان گرديد، يعنی ماندن قوای اشغالگر در افغانستان برای پنجاه تا شصت سال آينده که در پيمان همکاری استراتيژيک امريکا- افغانستان صراحت دارد. برای جا انداختن اين استراتيژی می خواهند تاکتيک های جديد را بکار اندازند تا از شکست حتمی خود در افغانستان، نجات يابند.

س: سال های سال کرزی برای طالب ها وحزب اسلامی حکمتيار، پيشنهاد مذاکره و قطع جنگ را داده است و اوباما هم درين اواخر، مذاکره با طالبان را پذيرفته است، تا چه حد اين امکان و جود دارد که اشغالگران برهبری امريکا با اين نيرو های جنگی به توافق برسند و چه نتايجی بر آن استوار خواهد بود و انگيزهء اين کار چه بوده می تواند؟

ج: اگر منظور تان نتايج حاصله به نفع مردم باشد بايد اين نيرو های جنگی را شناخته و رابطهء شان را با مردم کشور درک کنيم. اگر مواضع حزب اسلامی حکمتيار وطالبان را ازيکطرف که شرط مذاکره را بيرون رفتن قوای اشغالگر می دانند وطرف اشغالگران را که پذيرفتن قانون اساسی جمهوری اسلامی افغانستان و به زمين گذاشتن اسلحه مخالفان می باشد، در نظر بگيريم بايد حکم کنيم که هر دو جانب، شرط طرف مقابل را نمی پذيرند و مذاکره برای صلح و قطع جنگ ممکن نيست. اگر طالب ها وحزب اسلامی حکمتيار شرط اشغالگران را قبول کنند و در پروسهء صلح داخل مذاکره شوند به اين معنی است که موجوديت اشغال و قوای بيگانه را می پذيرند. حزب اسلامی حکمتيار قبلاً هم اعلان نموده بود که اگر امريکا برای بيرون رفتن قوای خود تاريخ معين و تقسيم اوقات تعيين کند، حاضر به مذاکره است.

از آنجائي که طالب ها و حزب اسلامی حکمتياربه دفاع از منافع و خواسته های روا وبر حق اکثريت مردم افغانستان مبنی بر دولت غير دينی، برسميت شناختن حقوق زنان، بر آورده ساختن خواست های جدی دهقانان، کارگران و بقيه اقشار زير فشارکه به اثر سياست اقتصادی کمپرادوری وابسته به امپرياليزم و اشغالگران، تحت ستم و استثمار شديد قرار دارند، نمی پردازند و هميشه و بطور دوامدار بر جنگ بدون برنامه و جدا از سازندگی به نفع مردم تکيه نموده اند، در همان جهتی روان اند که اشغالگران و دولت مزدور کرزی قدم گذاشته اند و همين وجه مشترک ضد مردمی بودن شان اگر امروز بصورت غير مرئی وغير ملموس، ظاهراً مخالف يکديگر اند مگر فردا بصورت آشکار زير چتر حمايت اشغالگران با پذيرفتن اين شرط وآن شرط آنهم بر ضد منافع مردم، قرار می گيرند. طالب ها وحزب اسلامی حکمتيار دست پخت و دستمايهء امپرياليستها، کشور های منطقه و استخبارات شان بوده و می باشند و در بازيهای سياسی برد و باخت منافع کشور های رقيب در منطقه بکار گرفته می شوند. اگر دليلی برای انگيزهء اين کار را می خواهيد بفهميد بايد در قدم اول به وابستگی شان به قدرتهای منطقه و جهان توجه نمود.

از اينجاست که گفته می توانيم که صلح، امنيت و ثبات در گرو مذاکرات اشغالگران با نيرو های جنگی متذکره نمی تواند باشد. امريکا از يکطرف می خواهد وانمود کند که جنگ نمی تواند مسئلهء افغانستان را حل کند، ولی در عين حال ابتداء فرستادن 17 هزار نيروی تازه نفس را ومتعاقب آن فرستادن 15 هزار نفر ديگر را وعده نموده که اين خود پيش از پيش بر مسئوليت نيرو های جنگی براشغالگران می افزايد و خود را در موقعيت ضعيف احساس می نمايند. بطور خلص گفته می توانيم که طالب ها و حزب اسلامی از طرف پاکستان، عربستان سعودی وايران در برابر فشار هائي که از طرف امريکا وارد میشود و کمک هائي که توسط امريکا به آنها داده می شود، به طرف ميز مذاکره کشانده می شوند، ولی هر دو طرف تضمين صلح، امنيت، ثبات و ايجاد شرايطی که مردم افغانستان خود را آزاد و خوشبخت احساس کنند را کرده نمی توانند، زيرا اينکار را نه اشغالگران و نه نيرو های جنگی به مقتضای ماهيت ضد بشری و ضد انسانی که دارند، انجام داده نمی توانند.

س: قوای اشغالگر برهبری امريکا طی عمليات های جنگی چرا مردم بيگناه و غير نظامی را در حاليکه به شدت در مقابل آن حساسيت نشان می دهند، بقتل می رسانند؟

ج: اين بمبارد ها و قتل عام ها از ابتدای اشغال افغانستان ادامه دارد. محافل عروسی، سوگواری، گردهم آئی های عادی مردم خصوصاً در وقت تابستان و درهوای آزاد، بار ها به طور وحشتناک و فاجعه باری بمباران شده، تلاشی خانه ها، بی حرمتی به افراد خانواده ها وزندانی ساختن افراد بشمول زنان، کار هميشکی نيرو های اشغالگر است. برای اين جنايات بهانه های گوناگون ارائه می گردد. مثلاً می گويند که برای ما راپور نادرست داده شده يا می گويند نيرو ها و افراد جنگی مردم عادی و خانه های شان را به حيث سپربکار می گيرند و بالاخره هر دو پا را در يک موزه کرده با بی حيائی تمام منکر می شوند که کشتار را براه نينداخته ايم و وقتی مردم عادی را گروه گروه، بقتل می رسانند می گويند طالب و قوای مخالف بودند و بعداً که رسوا وافشاء گردد که مردم عادی بودند، با ابراز تأسف و دادن دو هزار دالر برای هر کشته، بالای اين جنايت ضد بشری و جنگی خاک می اندازند.

کرزی مزدور هم برای آرام کردن و فرو نشاندن شدت قهر وعصيان مردم در حاليکه هيچ صلاحيت و اختيار ندارد به طرف قوای نظامی دهن کجی نموده و می گويد که بايد آنها عمليات نظامی خود را با نيرو های افغانی هماهنگ نمايند. که اينها همه گپ های بی ارزش و مفت است و بادار هيچ وقت به آن ارزش نمی دهد با آنکه آنها بار ها به اين خواست مردم و کرزی سر شورداده اند ولی در عمل به اين کار تن نمی دهند. دليلش خيلی ساده است. يک ضرب المثل است که می گويد:« به مرگ بگير که به تب راضی شود». اشغالگران مردم افغانستان را به گروگان گرفته اند و میخواهند زرادخانهء مدرن و قوای نظامی بيش از60 هزار نفرهء خود را که به زودی آن را به 90 هزار نفر می رسانند در افغانستان بطور دائم ماندگار سازند و از مردم افغانستان می خواهند که اگر دست به مقاومت و مبارزه بزنيد سرنوشت تان بدتر از اين می شود و بايد موجوديت ما را که تب دائمی است بپذيريد. بايد پذيرفته شود که قوای مهاجم کشتار مردم بيگناه را به اساس انتقام گيری، انجام می دهند.

س: مضحکهء انتخابات برای رياست جمهوری به کدام طرف روان است؟

ج: هر مرتبه ای که انتخابات براه انداخته شد، صد ها مليون دالرخرچ و مصرف کرده اند. اين دفعه برای انتخابات رياست جمهوری و شورا های ولايات مبلغ215 مليون دالرمصرف را بکار دارند. کشوری که تحت اشغال است و يک دولت مزدور و بی اختيار در آن حکومت به نام دارد و امر و نهی را امريکا جاری می سازد، انتخابات يک عمليهء نمايشی و اضافی است و امکان ندارد کسی انتخاب شود که خواست و ارادهء امريکا در آن دخيل نباشد. دموکراسی برای دولت و طبقات ستمگر و جنايتکاران طرفدار اشغال آنقدر وسعت يافته که بد نام ترين جنايت کاران و قاتلين مردم هم موقع يافته که خود را به حيث نامزد، معرفی نمايند. اين انتخابات باز هم بيشتر ماهيت ضد مردمی وضد بشری دولت و حاميان امپرياليست اشغالگر برهبری امريکا را به نمايش می گذارد . جنايتکاران خلقی، پرچمی و جهادی در عوض به محاکمه کشيدن، به حمايت اشغالگران وارد رقابت های انتخاباتی می شوند و با اطمينان خاطر وآسودگی در کابل بسر می برند. اينست نمونهء دموکراسی امريکائی وجريان انتخابات زير چتر حمايت اشغالگران . اين انتخابات که از اساس و ريشه با خواست ها و منافع مردم همخوانی ندارد و برای مردم زحمتکش که قربانی جفا و وحشت جنايتکاران در سه دههء اخير اند، ذرهء ارزش ندارد و برای شان بيگانه است.

مردم افغانستان وقتی از انتخابات آزاد و دمکراسی واقعی بهره خواهند برد و مستفيد خواهند شد که عوض رفتن به پای صندوق های رأی، به مقاومت و مبارزه بر ضد اشغالگران و دولت مزدور دست بزنند و فضای مناسب انتخاب نمودن بدون موجوديت اشغالگران را فراهم نمايند و دولت ورئيس جمهور خود را به اساس تمثيل اراده و خواست خود بر گزينند.

س: درين اواخر زلمی خليل زاد سابق سفير امريکا در ملل متحد، به افغانستان سفر نموده و به گفته ی خود اش که افغانستان در مرحلهء حساسی قرار دارد و بايد برای آوردن صلح و آبادانی کشور با کشور های مختلف ديد و بازديد صورت گيرد و متعاقباً در دوبی بتاريخ 24– 25مارچ کنفرانسی را زير عنوان « تضمين مؤفقيت» داير نمود، چه گفته می توانيد؟

ج: کنفرانسی که به رياست شخصی مثل خليل زاد، که از چهرهء او جنايت می بارد و يکی از پاليسی سازان دوران رياست جمهوری بوش و يکی از طراحات حمله بالای عراق و افغانستان است، داير گردد، ماهيت و محتوی آن هرچه بوده می تواند به غير از صلح و آبادانی افغانستان.

درين کنفرانس که قابل سئوال است که چرا در دوبی داير گرديده و نه در کابل، به شمول وزير خارجه سپنتا، جلالی و اشرف غنی احمدزی و آقای بيات، اشخاص و افراد ديگر وابسته به خط اشغال و اسارت افغانستان نيز، شرکت کرده بودند که همان موضوعات هميشگی مثل صلح، ترقی، مبارزه با مواد مخدر، اعمار و آبادانی افغانستان را، تکرار نمودند. ممکنست کنفرانس شان در بارهء کانديد شدن شخص خليل زاد و يا افراد سر سپرده تر به امريکا مثل جلالی يا اشرف غنی احمدزی بوده باشد، ولی به نظر امريکا ممکن است غير از کرزی کانديدای ديگری را وارد ميدان نکرده و به اين قناعت ورزد که کرزی اين شخص آزموده و امتحان داده را ، باز هم رئيس جمهور سازد.

س: بتاريخ31 مارچ در هالند کنفرانس بين المللی برای افغانستان، روی دست است. اين کنفرانس روی چه موضوعاتی بحث خواهد کرد و چه دست آوردی خواهد داشت؟

ج: اين کنفرانس باز هم روی باصطلاح استراتيژی جديد که بر مبنای طرح اين استراتيژی جديد، سهم کشور های ذيدخل در افغانستان سر از نو تعيين می شود و هم کشور های همسايه و منطقه خصوصاً ايران را می خواهند تطميع، راضی و خوش سازند و در ضمن می کوشند تا برای بدست آوردن ضمانت های از جمهوری اسلامی ايران در قسمت همکاری برای ثبات در افغانستان، مؤفق شوند. هر چند که ايران برای اشغال افغانستان و سرکوب مردم آن از روز اول کمک های دلشاد کننده به امريکا نموده و در جنايت جنگ و کشتار امريکا در افغانستان، شريک جرم قافله می باشد. باز هم امر ونهی دولت جديد اوباما در کنفرانس هالند، چربش خواهد داشت و ساير کشور ها را راضی خواهد کرد تا سهم بيشتری در ادای جنايت به خلق و کشور افغانستان را بعهده بگيرند و نيروی نظامی بيشتر را وعده دهند تا بتوانند به عمليات جنگی پردامنه در افغانستان و پاکستان پرداخته و جنگ را شدت بخشند. اين همه قرار ومدار ها زير نام صلح برای افغانستان انجام می پذيرد و کوشش می کنند برای اغفال ذهنيت عامه در جهان و سطح اروپا به جلب کمک های اقتصادی بيشتر، توجه کنند.

تا حدی که فهميده شد، استراتيژی امريکا در افغانستان تغييری نکرده و همان پيمان امضاء شده بين کرزی مزدور و مقامات امريکائی که در اوائل اشغال افغانستان زير عنوان «پيمان استراتيژيک» که برای 50 – 60 سال قابل اعتبار است و از نظر مردم افغانستان پوشيده نگهداشته شده و حتی پارلمان افغانستان که معاش خور و دست نشاندهء امپرياليست ها می باشد، از محتويات آن بی خبر است. نيرو های اشغالگر تاکتيک های خود را هر روز، عوض می کنند و می خواهند تلفات خود را به حد اقل برسانند و افغانها رابيشتر از پيش ، بسوی جنگ بکشانند و موازی با آن به فرستادن بيشتر قوای نظامی، تکيه کنند.

انتخابات رياست جمهوری و شورا های ولايتی هم يک بازی فرمايشی و فريبنده استکه ماهيت آن شناخته شده است و دست اندازی امريکا را در بازی ها بيشتر با آمدن خليل زاد اين مهرهء کثيف اشغالگران، می توان اندازه کرد.

بمبارانها و قتل عام مردم بشدت ادامه دارد و راجع به مذاکره با طالبان و آوردن صلح وثبات يک مانور سياسی است که امکان دارد چند بعد داشته باشد. ليکن جهت عمده همانا تکيه بر تشديد جنگ، حضور بيشتر قوای اشغالگر، وسعت جنگ بطرف پاکستان و تهديد و زير نظر داشتن ايران که اين همه در خدمت استراتيژی امريکا در افغانستان دور می زند تا بتوانند پلانهای امتداد پايپ لين ها را عملی سازند.

س: از خلال صحبت های شما اينطور برداشت می شود که انتخابات، مذاکرات برای صلح و آرامش و پيشبرد جنگ، اين همه سر رشته داران خود را دارند، يعنی اشغالگران برهبری امريکا اند که در افغانستان و منطقه نه برای صلح و آرامش آمده اند، نه برای دموکراسی و خوشبختی مردم رسالتی دارند. در يک کلام از جبههء ضد مردم می آيند و با نيروهايی داخل مذاکره و معامله می شوند که با آنها وجوه مشترک دارند و منافع ملی مردم افغانستان را با اين حرکات، فعاليت ها و نمايشات سياسی، ببازی می گيرند و مردم را فريب می دهند. سئوال مهم و اساسی ای که مطرح می شود اينست که مردم زحمتکشان افغانستان چه بايد بکنند و در شرايط موجود چه رسالت دارند؟

ج: بايد به جواب تبصره وسئوالی که نموده ايد اضافه کنم که اکثريت مردم افغانستان از موجوديت قوای اشغالگر، رنج می برند. البته رنج و مصيبی که متوجه مردم افغانستان می باشد به همه بدرجهء يکسان تحميل نمی گردد.

اشغالگران برهبری امريکا در اوائل آوردن صلح و ثبات، قطع خانه جنگی ها و ايجاد کار و رونق زندگی عادی، اميدواری هايی را به مردم داده و خوشبينی هايی را دامن زده بودند، ليکن اتحاد با نيرو های ستمگر و حمايت از آنها و ايجاد دولت به نفع شان و تحميل فضای به شدت خفقان آور و سرکوب مردم خصوصاً در اطراف و مناطق دور از شهر ها و به درد مردم نرسيدن و بی توجهی بحال شان، اميد های واهی را بی نتيجه ساخت. اکنون اکثريت مردم افغانستان از موجوديت قوای بيگانه ناراض اند و قشر معينی از تعليم يافتگان و روشنفکران وابسته به امپرياليست ها و دولت مزدور که در سازمانها و احزاب جمع شده اند با تبليغات گمراه کننده، تودهء وسيع مردم را بدام انداخته و ازين اوضاع به نفع خود استفاده میکنند و راضی وشادمان اند.

يک پوتانسيل خيلی قوی مخالفت برضد اشغالگران در بين اکثريت اهالی جامعه، در جوش وغليان است.

نبود يا کمبود عنصر آگاه کار مبارزه و مقاومت آگاهانهء مردم را بی نتيجه می گذارد. بار ها و هر روزه مردم در مقابل بمبارانهای وحشيانه و قتل عام های قوای اشغالگر، دست به اعتراش می زنند ولی شعارهائی را که میدهند پاسخگوی خواست واقعی توده های معترض نيست ودر آخر هر مظاهره و اعتراض، والی منطقه يا اولسوالی به طرفداری مردم ظاهر می شود و از راه التماس، عجز و زاری و دادن وعده های سرخرمن آنها را به سکوت وا می دارد و فردا باز هم قتل عام ها تکرار گرديده و ادامه می يابد.

نيرو های سياسی آگاه، انقلابی ومترقی وظيفه دارند که در پيشاپيش اين حرکت ها قرار گيرند، در سازماندهی و آوردن شعار های مطابق اوضاع روز بکوشند و بيشتر به روشنگری بپردازند و آگاهی سياسی را به مردم انتقال دهند، يعنی با انتقال يک سياست انقلابی که کار آمد باشد مردم را از بيراهه برحذر دارند تا بيشتر بالای اشغالگران، متحدان شان و دولت مزدور، اعتماد نکنند . اگر اين نارضايتی ها، اعتراضات و حرکات که دامنهء آن روز بروز بيشتر و وسيعتر می گردد در يک مجرای انقلابی که ماهيت آن آشتی ناپذيری با اشغالگران و دولت مزدور را افاده می کند، سير نمايد زمينه ساز و پيام آور ايجاد يک جبههء مبارزاتی وسيع و آغازگر يک حرکت مسلحانهء توده ای که اين مجرا ها همه با هم و در يک مسير سالم، بحرکت افتد، خواهد گرديد.

جنگ انقلابی، جنگ خلق با برنامه است که در کنار جنگ برای سازندگی هم کار صورت می گيرد هستهء قدرت سياسی مردم را ايجاد و در ساحات اقتصادی، اجتماعی و توليدی برنامه هائي را پياده می کند که منافع مردم را در نظر گرفته و توده های وسيع خلق از آن بهره مند می شوند. اين جنگ با جنگ ارتجاعی بی هدف وبی برنامهء سران احزاب اسلامی وطالبان، از زمين تا آسمان متفاؤت است چه آنها همسو وهمجهت با خواست امپرياليست ها وطبقات ستمگر، به جنگ می پردازند، از نيروی مردم زحمتکش برای اين جنگ مايه گذاشته وخيانت به آرمان وخواستهای توده های محروم و ستمکش پيشهء شان بوده و است.

از همين بابت است که سران احزاب اسلامی از برکت نيروی توده های زحمتکش، به قدرت رسيدند و دولتهای ضد مردمی را برای آسايش و رفاه خود بوجود آوردند. اين وضعيت بايد تغيير يابد و رهبر و همه کارهء اين مقاومت و جنگ بايد حزبی باشد که تئوری انقلابی آنرا رهبری نمايد. اين کاری است دشوار ولی ممکن و يگانه راه و چاره ای که می توان بر اشغالگران فايق و کامياب شد و مردم صاحب اقتدار و صاحب کشور خود شوند، همين است.

akhpolwaki — Sun, 28 Dec 2008 17:17:15 GMT

شماره ۵۵ خپلواکی-آزادی منتشر شد دراین شماره مطالب ذیل را میخوانیم.

· د مزدور دولت او اشغالگرو په وړاندی د خلکو مبارزه، ښه انتخاب دی

·از تجاوز نظامی 6 جدی 135۸سوسيال امپرياليسم شورویبرضد اشغالگران امريکا، بيآموزيم !

· به دفاع از مردم ستمديده فلسطين بپاخيزيد و عليه صهیونیزم و امپرياليزم بسيج شويد !

· نقش واثر گذاشتن رسانه های جمعی بر اذهان عامه

· رئيس جمهور بوش و بوسهء جانانه

· بارک اوباما - بوش سياه، مهرهء ديگر از  ماشين سرکوب امپرياليزم امريکا

· اخبار و تبصره :

  سفر آقای طبيبی به افغانستان، حمايت آقای محيط از مزدوران امپرياليزم سرخ

· سياست امپرياليزم امريکا، در پاکستان

·   قصر عروسی "اورانوس" و دخمهء سرد و خموش

    يکی از سيری می ترکد وديگری از گرسنگی می ميميرد

· سال هفتم اشغال افغانستان توسط اشغالگران برهبری امریکا وموقف ما

برای دسترسی به فایل پی دی اف شده لطفا روی خپلواکی ـ آزادی کلیک کنید.

...........................................................................................

تجاوزنظامی 6 جدی 1358 سوسيال امپرياليسم شوروی به افغانستان

را تقبيح می نمائيم!

(ن) رزم

قوای120هزار نفری ارتش شوروی در 6 جدی 1358 (27 دسامبر1979) ازطريق آسمان و زمين بکشور ما سرازيرشده و در مناطق حساس و مهم آن، مستقر گرديد. اين نيروها، مزدور وفادار شان حفيظ الله امين را که تا زمان کشته شدن تصور نمی کرد که حمله کنندگان، روسها باشند، تيرباران و عدهء از دستيارانش راتحت نام بانديست، زندانی نمودند. در شامگاه 6 جدی ببرک کارمل از راديوی تاشکند سخنرانی نمود و متعاقباً روی کار آورده شد در حاليکه پيشبرد امور لشکری وکشوری بعهدهء روسها بود.

در روز ورود قوای اشغالگر مردم افغانستان با آرامش وسکوب تانکها و طيارات غول پيکر آن ها را نظاره کرده و نسبت به خوشی وشعف متجاوزين و مزدوران تازه بدوران رسيده نفرت و انزجار خود را نشان دادند.

اگر تاريخ کشور را ورق بزنيم می بينيم که در اين سر زمين هيچ يک از تهاجمات برای مهاجمين، پايان خوشی نداشته است. زمانيکه نيروی بيست هزار نفری انگليس ها در چاونی کابل گير کرده بود، نفوس شهر کابل شصت هزار نفر بود وازاين نيروی تا دندان مسلح و مجهز تنها داکتر برايدن نيمه جان آنهم بخاطر رساندن پيام توانست به اردو گاه انگليس ها، برسد.

روسهای مهاجم غرق در مستی حاکميت، تاريخ افغانستان را، از ياد بردند. ببرک کارمل و بادارانش تمام جنايات دوره ترکي- امين را بگردن امين انداختند و ياران وفادار شان را از زندان پلچرخی وساير زندانهای کشور رها نموده و جای شان را به آزاديخواهان وطن پرست دادند.

هنوز چندی از استقرار نيرو های مهاجم به کشور نگذشته بود که قيام ها ونبرد ها شديد تر شد و سراسر کشور را در بر گرفت . قيام 3 حوت مردم کابل و حومه متجاوزين و دولت مزدور را هراسان و شديدا نگران ساخت، آنها برای بقای حاکميت شان قيام کنندگان را همچون قيام کنندگان 24 حوت سال 1357 مردم هرات و حومه، بگلوله بستند و هزاران تن از بهترين فرزندان خلق افغانستان را به خاک و خون کشيدند، ولی هرقدر بيشتر کشتند، بستند وبه زنجير کشيدند، مقاومت ومبارزهء مردم افغانستان در برابر آنها بيشتر و بيشتر شده رفت.

قوای اشغالگر و رژيم مزدور طی ده سال موجوديت شان بخاطر تسلط بر خلق افغانستان مرتکب جنايات بيشماری شدند. آنها در اين مدت يک و نيم مليون انسان آزاده را بخاک و خون کشيده و دو مليون نفر را مجروع و معلول و مليونهای ديگر را آواره ساخته و کشور ما را به ويرانه مبدل نمودند، ولی نتواستند مردم افغانستان را با خود همراه و هم نظر سازند. روز بروز شهر ها کوچک و کوچک تر شده می رفت و بر خرابی ها، افزوده می شد، ولی مقاومت و مبارزهء مردم افغانستان که بهترين فرزندان خود را در راه آزادی ميهن شان فدا نمودند، ادامه يافت. تا اينکه سوسيال امپرياليسم شوروی بزانو در آمده و متلاشی گرديد. اگر چه نيرو های شوروی با سر افکندگی از افغانستان خارج شدند، ولی دستآورد مبارزات مردم افغانستان بعلت عد م مو جودیت رهبری انقلابی توسط احزاب جهادی به امپرياليست های غربی تسليم گرديد.

دولت مجاهدين که توسط امپرياليست های غربی در پشاور، سر هم بندی شد با اعلام عفو عمومی جنايت کاران خلق و پرچم و ارتش وخاد دولت مزدور را به خدمت گرفت. چپاولگری ها و تصفيه حسابهای احزاب جهادی شهر کابل را به ويرانه مبدل کرد و منجر به کشته و آواره شدن هزاران نفر از هموطنان ما گرديد.

طالبان که با طرح امريکا توسط پاکستان و کشور های عربی ايجاد گرديدند در اندک زمان توانستند بر اقصا نقاط کشور مسلط گردند. و تحجر واجحافات عديده اسلامی را بر مردم ما تحميل نمايند و محر وميت زنان را دو چندان سازند. وقتيکه طالبان نتوانستند اهداف امريکا را برآورده سازند امريکا به فکرسرکوب آنها شد.

امپرياليسم امريکا انهدام برج های تجارت جهانی را بهانه گرفته تحت نام سرکوب تروريسم در 7 اکتبر 2001 به کشورما حملهء نظامی نموده وآنرا به اشغال درآورد.

امرزه افغانستان در اشغال نیرو های نظامی 37 کشور در رأس ايالات متحدهء امريکا قرار دارد. اينها که در 7 اکتبر2001 تخت نام سرنگونی و نابود نمودن تروريسم طالبی- القاعده ای، اعمار افغانستان، آزادی زنان به افغانستان هجوم آوردند و تا به حال نيروی هفتا دهزار نفری را در کشور مستقر نموده و روز تا روز بر تعداد آنها می افزايند. دولتی را که در افغانستان روی کار آورده اند متشکل از تمام مزدوران فاسد جهادی، طالبی و خلقی- پرچمی که در طی سه دهه درخدمت سوسيال امپرياليست ها وامپرياليست ها قرار داشته اند و در کشتار و جنايات خلق های افغانستان، شريک و سهيم اند، می باشد.

جنگ آزاديخواهانه ي مردم افغانستان برضد استعمار انگليس و تجاوز سوسيال امپرياليسم روسی بايد درسی آموزنده برای اشغالگران برهبری امريکا باشد.

مردم افغانستان با درس گيری از تاريخ پر افتخار و درخشان شان بايد در برابر اين نيرو های وحشی چنانچه طی اين مدت ثابت ساخته اند که هيچگاه قصد اعمار کشور و آزادی زنان را ندارد و نمی توانند هم داشته باشند و هر روزه برشهر ها و قصبات آنها حمله نموده و آنها را به خاک و خون می کشند، بپا خواسته و تحت رهبری پيشآهنگ انقلابی شان متجاوزين اشغالگر را از کشور خارج و نظام دلخواه شان را حاکم سازند.

بيقين اين بار دستآورد مبا رزات مردم افغانستان بباد فنا نخواهد رفت واستقلال کشور و آزادي مردمان آن تامين خواهد شد.

مردم آزاده ي افغانستان:

بامقاومت ملي و مردمي خود متجاوزين اشغالگر رااز کشور بيرون اندازيد!

akhpolwaki — Sun, 25 May 2008 03:38:15 GMT

سال هفتم اشغال افغانستان توسط اشغالگران برهبری امریکا

وموقف ما

افغانستان زیرنام مبارزه با «تروریزم» دراکتوبرسال 2001 ازطرف قوای امپریالیسم ا مریکا به اشغال درآمد وائتلاف بین المللی 37 کشور برهبری امریکا بیش ازهفتاد هزار سرباز را درافغانستان به قول خود شان برای صلح وثبات، برقراری دموکراسی، مبارزه با مواد مخدر، احیای حقوق زنان و بازسازی، بکارانداخته اند.

ازسال 2002 تا جولای 2008 افغانستان پانزده ملیارد دالرامرکا یی را بنام کمک بین المللی بدست آورده است که وضع امنیت وصلح روز بروز خرابتر شده است.

به اساس احصایه هائی که ازطرف رسانه های بين المللی ارائه گرديده تا به حال یکهزار سرباز قوای ناتو و صد هزار افغان به قتل رسیده اند که اکثریت این تعداد را افراد ملکی بشمول زنان، اطفال وسالخورده گان تشکيل می دهد. در اواخرما ه اگست امسال ولسوالی شيندند شهر فراه درغرب افغانستان مورد بمباران وحشيانهء قوای هوایی امریکا قرار گرفت « طبق آمار گرفته شده از محل حدود 168 نفر کشته که بیشترین قربانیان را زنان و اطفال تشکیل میدهند و درحدود 240 نفر زخمی احصائیه گیری شده اما دولت فاسد و پوشالی همراه با قوای هوائی نیروهای امپریالیستی این حقیقت را کتمان نموده ...» (به نقل از اعلاميهء «جنبش انقلابي جوانان افغانستان» - 3 سنبله (شهريور)1387) برعلاوه صدها هزارانسان در داخل کشور به اثر بمباران قوای هوایی امریکا ازخانه های خود بی جا شده و فصل های زراعتی و باغ های شان به آتش کشیده شده است. جنگ نه تنها درافغانستان ادامه دارد بلکه به پاکستان هم سرایت نموده و بیکاری وگرسنگی ناشی ازین جنگ در حدود پنج ملیون نفررا تهدید به مرگ میکند.

حقوق وآزادی زنان جنبه های نمایشی دارد یعنی چند خانم در پارلمان و دفترهای حکومتی بکار گماشته شده اند و درمقابل ملیونها زن در شرایط دشوار غیرانسانی، فقر و بیکاری وحاکمیت مردسالاری که قانون اساسی اسلامی ازآن حمایت میکند، بسر می برند و شماری از زنان به اثر همین شرایط ناگوارحاکم خود را به دریا انداخته یا خود را آتش زده و یا از فراز خانه ها به پایین انداخته اند.

کشت خشخاش وتجارت مواد مخدر به اساس احصایه های ملل متحد به حدی زیاد شده که %92 مواد مخدرجهان را افغانستان تهیه میکند. به اساس مصاحبهء کرزی که با روزنامه تایم مؤرخه 1.9.2008 صورت گرفت درظرف دوسال اخیرکشت خاشخاش در ولایت هلمند سه برابر گردیده است واین درحالی است که بیش ازپنج هزارسرباز برتانوی درآنجا وجود دارند.

افغانستان ازنظرفساد اداری درجملۀ یکصدوهفتاد ونه کشورجهان درردیف یکصد وهفتاد ودوهم قرار دارد.

رسانه های خبری غرب تبلیغ میکنند که درافغانستان انتخابات صورت گرفته، قانون اساسی وجوددارد و پارلمان ودولت به اساس آرای مردم انتخاب گردیده اند، ولی واقعیت اینست که در دستگاه دولت و پارلمان جمله افراد واحزاب جنایتکار دولتهای سه دهۀ اخیر، یکجاه شده که امریکا آنهارا به خدمت گرفته وبرضد منافع اکثریت مردم میباشند. مشاورین، وزرأ و والیان دولت کرزی ازجملۀ همین جنگسالارن اند که به گفتۀ کرزی ( معاش شانرا غربی ها می پردازند. 01.09.2008 TIME )

حالا برای مردم جهان بصورت عام وبرای مردم افغانستان خاصتأ روشن گردیده است که «جنگ بر ضد تروریزم» بوش یک بازی سیاسی - نظامی است که مصیبت ناشی ازآن متوجه خلقهای افغانستان ومنطقه میباشد وکشورهایی که مدد رسان این فاجعه اند غیرازینکه فرزندان خودرا درین جنگ ازدست بدهند و پول مالیات مردم را ضایع کنند، چیزی دیگری را بدست آورده نمیتوانند. ازهمیجاست که مردم افغانستان ازهفت سال به اینسو قربانی می دهند ووضع شان بد ترمی گردد. باید سوال کنند که چرا وضع خرابتر میشود وچطور میشود که به این بحران خاتمه داد؟

اشغالگران به رهبری امریکا که مسبب اصلی جنگ، ویرانی وآفرینده ی مصیبت اند ؛ کشور پاکستان یا ایران را ملامت میکنند و برای غلبه بر بحران، استراتژی را تغیر میدهند و بر فرستادن نیروهای بیشتر جنگی و شدت بخشیدن جنگ تکیه میکنند. درنتیجه جنگ وبحران دامنه دارتر شده وبیشترین رقم تلفات رامردم عادی متقبل میشوند وکشور ما به ویرانه مبدل میگردد.

یگانه راه نجات را مردم افغانستان درین می بینند که اشغالگران به رهبری امریکا به اشغال وتجاوز خود خاتمه دهند ودست ازحمایت دولت کرزی که یک دولت مزدور وبرای مردم زحمتکش افغانستان بیگانه است، بردارند و بگذارند تا مردم افغانستان سرنوشت سیاسی خود را خود و بدون مداخلۀ اشغالگران تعین کنند.

ما از مردم جهان واز مردم آلمان میخواهیم که از خواست عادلانۀ مردم افغانستان مبنی بر اخراج قوای اشغالگر وبه رسمیت شناختن حق حاکمیت ملی واستقلال افغانستان، پیشتیبانی کنند ونگذارند که فرزندان شان در افغانستان بخاطر منافع امپریالیستی قربانی شوند و پول مالیات شان در راه مصارف نظامی به هدر رود یا به کرسی نشینان دولت کرزی که حساب شان از حساب مردم زحمتکش افغانستان جدا است، تکیه نماید.

مردم افغانستان این را حق خود میدانند که برای بیرون راندن اشغالگران به مبارزه ومقاومت خود ادامه دهند وبرای بدست آوردن استقلال وبر پایی یک دولت ملی ومردمی به اساس اراده وخواست خود تلاش نمایند.

برای رسیدن به این هدف ، اتحاد ویگانگی تمامی نیروهای افغانی ضد اشغال وتجاوز و پیشتیبانی مردم جهان ضروری است.

ناتو برهبری امریکا به قتل عام مردم افغانستان پایان دهید !

اشغالگران بر رهبری امریکا از افغانستان خارج شوید !

مرگ بر اشغالگران ودولت مزدور کرزی !

برای افغانستان مستقل ملی و دموکراتیک مبارزه نماییم !

سازمان ملی دموکراتیک آوارگان افغانی

اکتبر 2008

-------------------------------------------------------

شماره ۵۴ خپلواکی- آزادی منتشر شد در این شماره مطالب ذیل را می خوانیم

1. اوج نوین اعتراضات مردم برضد اشغالگران ودولت مزدور در افغانستان

2. مصاحبه بایکی از مسئولین سازمان پیرامون جریان شعلهء جاوید در افغانستان

3. گزارش مختصر از تضاهرات اول ماه می روز جهانی کارگر در شهر برلین آلمان

4. خشونت و عوامل ضرورت به کارگیری آن در افغانستان

5. زنده باد روز جهانی کارگر

6. آیا رویداد ٧ثور را می توان انقلاب نامید

7. کارزار زنان ۸ مارچ در شهر بروکسل

8. جان ۳ میلیارد انسان در معرض تهدید سوء تغذیه

برای دسترسی به فایل پی دی اف شده لطفا روی خپلواکی- آزادی کلیک کنید.

akhpolwaki — Sun, 25 Nov 2007 16:30:15 GMT

خوانندگان عزيز: متنی را که در زير ملاحظه مينمائيد. متن سخنرانی است که توسط نمايندهء « سازمان ملی دموکراتيک آوارگان افغانی » در « محفل گراميداشت آقای شریف وخانم ناجیه شریف » که چندی پيش در شهر فرانکفورت آلمان به قتل رسيدند، به خوانش گرفته شد.

خشونت و عوامل ضرورت به کار گيری آن در افغانستان

شريف جان و خانمش ناجيه جان به اثريک قتل ناجوانمردانه، از بين رفتند اين حادثه بر آن کسانيکه اين دو انسان زحمتکش، رفيق دوست و و طن پرست را می شناختند، خيلی ناگوار آمد و در فقدان وضايع شدن اين زوج ، عذاب می کشند.

سازمان ملی دموکراتيک آوارگان افغانی تا جائيکه شريف جان را می شناخت، از وی خاطرات فراموش ناشندنی نيکی دارد. وی در طول بيش از سه دهه اقامت خود در آلمان در کنار نيرو های انقلابی و مترقی بر ضد اخوانی ها، سه جهانی ها و «خلقی» - پرچمی های وطنفروش، از منافع مردم کشور خود دفاع نموده، بر ضد اشغالگران متجاوز سوسيال امپرياليستی وقت، دولت های «خلق» و پرچم، جهادی و طالبی مبارزه نموده و به اشغال کشور توسط اشغالگران برهبری امريکا، تسليم نگرديد.

اين بود مختصری از زندگينامهء شريف که از مقام و حيثيت وی نمايندگی می کند. حق وی و جای وی در سازمان ما محفوظ است و ارزش آنرا دارد که به وی ادای احترام نمائيم و خاطرهء وی را گرامی بداريم و به فاميل های ايشان و آشنايان وی يکبار ديگر عرض تسليت کنيم.

استعمال قهر و کار برد خشونت برای حل قضايا و پرابلم ها چه در محدوده و چوکات فاميلی يا در سطح کل کشور به يک فرمول عام تبديل گرديده که از قديم الايام باقی مانده و بنا بر دلايل و شرايط خاص گاه به اوج خود رسيده و قوس صعودی را طی کرده و گاه به افول و افت گرائيده ولی به هر صورت اش چه ملموس و يا هم نامحسوس، در جامعه وجود داشته است. ميتوان گفت که از کودتای ثور سال 1357 به اينطرف تا حال اعمال قهر وخشونت و حل قضايا از طريق پيشبرد جنگ در دستور روز قرار داشته و افغانها برای منافع گروهی داخلی يا کشور های خارجی به قتل عام يکديگر پرداخته و به اثر نبود يک مفکورهء سالم ملی و مردمی که افغانها را به منافع اکثريت جامعه متوجه ساخته و آنها را به آن جهت بکشاند، متأسفانه وضع هر روز وخيمتر گرديده و فرمان جنگ و خونريزی بر مقدرات مردم کشور سايه انداخته است.

من کارآگاه امور روانشناسی نيستم که حالت روانی شخص ويا اشخاصی راکه به خشونت پناه می برند، به ارزيابی بگيرم، بهتر است اين کار را به متخصصين مربوطه و داکتر صاحبان واگذار شويم تا به برکت فضل و دانش مسلکی خويش، ما را کمک نمايند. ميخواهم در رابطه با جوامع انسانی که جامعهء افغانی يکی از آن جمله می باشد در ارتباط با خشونت و عواملي که خشونت را بار می آورد – تا برای حل پرابلم های اجتماعی از آن کار گيرند – صحبت نمايم.

جامعه شناسی علمی می آموزد که در جوامع ابتدائی در بين انسانها رابطهء همکاری متقابل وجود داشته و هر فرد در محدودهء قلمرو زيست خود در خدمت همه قرار داشت و هيچکس از محصول کار ديگران سؤ استفاده نمی کرد و همگان از محصول کار همه به اندازهء ضرورت خود مصرف می کردند و نفع شخصی وجود نداشت. چون انباشت و ذخيره به نفع شخصی وجود نداشت، به اين معنی که همه با هم برابر بودند و امتيازات وجود نداشت، ضرورتی هم احساس نمی شد که برای خود دولتی را درست کنند و چوکی نشينان بر اطراف آن مثل امروز فرمانروائی نمايند.

افراد آن جوامع با آن همه سادگی وابتدائی بودن هيچگاه در اين فکر نبودند که از محصول کار ديگران به نفع شخصی خود کار گيرند و نسبت به ديگران چيز های زيادی داشته باشند. اين جامعه با آنکه مدنی نبود، ولی صالح بود و قانون جنگل هم در آنجا وجود نداشت.

اين اغنيا و دارا ها، فقيران و نادار ها که امروز در مقابل هم صف آرائی کرده اند با از بين رفتن همان جوامع ابتدائی و زير پا گذاشتن ضابطه های به خصوص شان است که در طول تاريخ جوامع برده داری، فئودالی و سرمايداری از آن سر بلند نموده و غلامان و برده ها در مقابل برده داران، دهقانان در مقابل زمينداران و کار گران در مقابل سرمايه داران در قرون متمادی برای زنده ماندن و از بين بردن فقر وتنگدستی و صاحب شدن وسايل توليد به نفع همگان و توزيع محصول کار و توليد بطور عادلانه، جنگ و خشونت را به حيث يگانه بديل حل اين پرابلم هائی که بالای شان تحميل گرديده، بکار برده اند.

جامعهء طبقاتی هم وقتی نمايان می گردد که استفاده از دسترنج ديگران به نفع خود در دستور روز قرار گيرد و اغنيا برای حفظ موقعيت خود برای تشکيلات عسکری و قضائی احساس ضرورت کنندکه اين سلسله تا امروز ادامه دارد.

می بينيم که وقتی فقير و غنی نبود در جامعه دولتی وجود نداشت و وقتی هم دارا و نادار در جامعه سر برآورد، دولت به وجود آمد. پس وظيفهء دولت اينست که از منافع اغنيا در برابر فقيران حراست نمايد.

کشور ما افغانستان که توسط اشغالگران برهبری امريکا زير نام تروريزم از استقلال و حق حاکميت خود محروم گرديده به يک مشقت

خانهء بزرگ و بی مانندی تبديل گرديده که بيش از90 فيصد مردم آن، گرفتار مشقت و بدبختی اند. مشقت بالای زنان، جوانان، معيوبين، سالمندان و همه به سويه و درجات متفاؤت تحميل می گردد. هر روز از روز پيشتر يک خبر ناگوار تر و عذاب دهنده تری را می بينيم و يا می شنويم که در آن از قتل و کشتار حکايتی نهفته است. قتل و کشتار طفل و بيوه، يتيم و بيچاره های محکوم به فقر و تنگدستی و خواری . در حاليکه اين وضعيت دوام دارد هميشه کوشش صورت گرفته که برای اغفال و فريب هموطنان از پخش جعل و تزوير و دروغ و اشاعهء افکار و نظرات ناسالم که به درد اشغالگران و دولت دستنشانده می خورد، کار گرفته شود. نه مسئولی معرفی می گردد، نه پروای حالت زار و بی نوائی مردم را دارند و کوشش می کنندکه مردم را از امروز به فردا، اميدار سازند.

شش سال از اشغال کشور می گذرد، بيش از 60 هزار قوای خارجی در کشور حاکميت، استقلال، دارائی و ارزش های معنوی ما را لگد مال ساخته و به کشتار اهالی مشغول اند. جنگ را بين الافغانی ساخته و وضع هر روز خرابتر می گردد و هيچ روشنی ای در اين تونل طولانی و تاريک به نظر نمی خورد، زيرا اشغالگران امريکائی حد اقل در نظر دارند برای 50 تا 60 سال در افغانستان باشند و کشور ما را برای منافع استراتيژيک خويش در منطقه ويران سازند. دشمنان اشغالگران امريکائی در منطقه که بر سر منافع سرشار نفت و گاز و پايپ لاين ها در حال جدل می باشند، روسيه، چين، ايران و کشور های آسيای ميانه و هندوستان بشمار می روند که اين کشور ها به هيچ وجه حاضر نيستندسربازان ناتو برهبری امريکا در افغانستان زير هر نام و بهانه ای، باقی بمانند. در حاليکه مبارزه بر ضد تروريزم شان هر روز کمرنگ ترو بی اعتبار تر می گردد. در داخل کشور هم طوريکه پيشتر به آن اشاره گرديد، دولت خادم اشغالگران که تمام نيرو های سياسی دولت های سابق که عاملين کشتار و جنايت بوده و هستند را با خود همراه ساخته و تا می توانند در دزدی، غارت و چپاولگری دست باز دارند و بهترين نوع دموکراسی را برای خود تأمين نموده و بدترين و خشن ترين نمونهء از ديکتاتوری و فشار را بر مردم عملی می سازند.

خارجی ها که به احترام آنها را جامعهء بين المللی خطاب می کنند و غير از اشغالگران به آنها نام ديگری جور نمی آيد، چنين می کنند. دولت سر سپرده و مزدور اشغالگران برهبری امريکا با جمله اعوان و انصارش هم به راهی روان است که زندگی را بر مردم طاقت فرسا نموده و کارد را از استخوان گذشتانده است، پس نه آنها و نه اينها هر دوی آنها وضع را برای اهالی کشور از بد بدتر نموده و اين خط به طرف بالا در حرکت است و هر روز مخالفت های کشور های ذيدخل را عملاً شاهد هستيم و اخطاريه های ساير قدرت ها را می شنويم .

آيا وقت آن نرسيده که از حوادث و جريانات شش سال گذشته که برای ما جز خرابی کشور، کشتار هموطنان، تفرقه و بد بينی بين الافغانی و صاحب جاه و جلال شدن يک مشت منفعت جو به قيمت فقر و بينوا شدن اکثريت جامعه و اين همه مصائب فی الجمله برای منافع اشغالگران برهبری امريکا، عايدی نداشته را جدی بگيريم و بر خلاف جريان که ما را به نابودی تهديد می کند، برخيزيم؟

آيا همين حالا روسيه از طريق ايران، چين از طريق پاکستان به جنگجويان افغانی سلاح و امکانات نمی دهد؟ و در مقابل آن ناتو هر روز به تعداد نيرو های نظامی خود در افغانستان نمی افزايد؟ که جواب مثبت می باشد.

آيا در بارهء ِبعد و عمق ديگر فاجعهء که هنوز در پيش رو است، فکر نموده ايم؟

آيا برای جلو گيری از وقوع فاجعه تنها فکر نمودن راه و چارهء اساسی شده می تواند؟ اگر فکر نمودن به سود منافع کشور و مردم باشد، نصف کار را انجام خواهيم داد به شرطی که سياه را سياه و سفيد را سفيد بگوئيم، در برابر مردم خود و پيشگاه تاريخ با احساس مسئوليت برخورد کنيم و اين را قبول کنيم که متجاوزين اشغالگر و دولت بر سر اقتدار به هيچ وجه حافظ و نگهبان منافع اکثريت جامعه، استقلال و حاکميت ملی و مقدرات تاريخی ما نبوده و نيستند.

کشور ما هميشه برای يک تفکر سالم وانديشهء فراگير ملی مردمی ضرورت داشته که متأسفانه در زمان مقاومت بر ضد اشغالگران شوروی سابق بحيث يک نقيضهء جدی در آن اوضاع و شرايط با آن روبرو بوديم و حالا که کشور ما بار ديگر در آتش جنگ و تجاوز می سوزد و تجارب گرانبهای قريب به سی سال مبارزات برضد نيرو های رنگارنگ وطنی و اجنبی را ذخيره کرده ايم، درک زمان و خواست منافع مردم حکم می نمايد که حلقهء اصلی را در دست خود بگيريم يعنی :

- مبارزه و مقاومت برضد اشغالگران ود ولت دستنشانده.

- افشاء نمودن توطئه ها وپلان های خرابکارانهء اشغالگران برهبری امريکا در کشور.

- اتحاد و يگانگی تمام نيرو هائي که بر ضد اشغالگران و دولت مزدور مؤقف يکسانی دارند.

جنگ و خشونت را آنها بر ما تحميل می نمايند مگر راه ديگری است که از اين حالت، بر آئيم؟ به راستی که وجود ندارد. پس بايد برای بوجود آوردن چنين امکانات و شرايط، مبارزه نمائيم.

اميد است حضار محترم از اين مختصر در بارهء خشونت، عوامل و ضرورت به کار گيری خشونت را در ارتباط به قضايای داخل کشور، چيزی بدست آورده باشند.

سازمان ملی دموکراتيک آوارگان افغانی

9 مارچ 2008

...............................................................................

خپلواکی – آزادی شماره ٥٣ منتشر شد در این شماره مطالب ذیل را می خوانیم:

1- زمستان سرد و درماندگی دولت مزدور

2- خاطره رفبق کاویانی گرامی باد

3- پارچه شعری تحت عنوان زود برفتی

4- یاد شریف و خانمش ناجیه شریف را گرامی بداریم

5- مصاحبه یکی از مسئولین سازمان پیرامون اوضاع جاری افغانستان

6- جواب نامه انتقادی یکی از خوانندگان

7- نامه انتقادی یکی از خوانندگان

خپلواکی- آزادی شماره ٥۳ بشکل- PDF

...................................................

خاطرهء رفیق کاویانی گرامی باد

رفيق حفيظ کاويانی شام 24 دسامبر سال 2007 در اثنای اجرای وظيفه در شفاخانه

Schwabing مونشن به اثر حملهء قلبی بی هوش وبه روز 27 دسامبر ما را برای ابد، ترک گفت.

چه سخت است بر پای سوگ ياری نشستن، در ماتم رفيقی غم خوردن و برای وی ياد نامه نوشتن.

به راستی هم که فقدان رفيق کاويانی برای «سازمان ملی دموکراتيک آوارگان افغانی» که وی يکی ازبنيان گذاران فعال، عضو رهبری در سالهای طولانی فعاليت سازمانی، مرد با پشت کار، رفيق مهربان و اصولی که نما و حيثيت موتور سازمان را تجسم می نمود، برای رفقاء و خانواده ای وی، سخت و دردناک است. بخصوص که وی در سال وزمانهء ما را ترک گفت که کشور ما زير اشغال وحشيانهء جنايتکاران امريکائی و ياران همرکاب شان، قرار دارد و شب و روز در کشور ما به قتل عام مردم زحمتکش و مصيبت ديدهء ما می پردازند و روشنفکر نما های چاکر پيشه و خود فروخته در صف اربابان امپرياليستی قرار گرفته، برای رضای خاطرمتجاوزين تسليم گرديده، برای فروش ميهن جبهه به آستان مرتجعين ماليده و زير نام آزادی ودموکراسی و عدالت اجتماعی به ساختن احزاب و برنامه های برده ساز مصروف اند، و رفيق حفيظ کاويانی که خلاف جريان و در سنگر مخالف آن قد بر افراشته و در فکر آزادی کشور از قيد اشغالگران و رهائی مردم زحمتکش و جفا ديدهء خود از شر طبقات ستمگر بود، می رزميد و از جان خود از دوران جوانی تا آخرين دم حيات خويش برای اين مأمول و آرمان شريف، سترگ و انسانی مايه گذاشت، با شرافت زيست و خاطرهء مرگ خوشنام را در اذهان حک نمود.

در حاليکه مرگ نابهنگام و غير منتظره ی وی بر شانه های ما سنگينی می کند، وظيفهء خود می دانيم که غم و اندوه رفيق از دست دادهء خود را به نيرو مبدل نمائيم و در راهی که او پر شتاب و بدون خلل عزم و اراده رهرو آرام ناپذيرآن بود، به پيش شتابيم.

سازمان ملی دموکراتيک آوارگان افغانی فقدان اين رفيق همرزم را به خانوادهء غمديده اش تسليت می گويد و اظهار احساس خفقان عميق غمشريکی می کند و ياران و همرزمان وی را غرض پيکار و جدال عادلانه بر ضد اشغالگران و مزدوران حرفوی اش و بر انداختن بنيان ظلم و استثمار در سراسر گيتی بيش از پيش، دعوت می نمايد تا باشد که غم و اندوه را به نيروی مبارزاتی بدل کرده و زمينهء آسايش روح رفيق خويش را، فراهم کرده باشيم .

سازمان ملی دموکراتيک آوارگان افغانی

سوم جنوری سال 2008

.............................................................................................................................................

فهرست مطالب خپلواکی- آزادی شماره ٥٢

× پاکستان د امريکی د امپرياليسم د نظر په محراق کی

× مصاحبه با يکی از مسئولين « سازمان ملی دمکراتيک آوارگان افغانی»

× پيرامونه اوضاع جاری افغانستان و منطقه و تحرکات سياسي اخير روشنفکری

× مردم افغانستان و دلسوزی امپريا ليستها

× زندان پلچرخی

× هفت اکتبر

× اشغال ووابستگي، قتل عام رابدنبال دارد

× به سيا ست هاي غير ا نساني وفا شيستي جمهوري ا سلامي ايران نسبت به مهاجران افغانستاني , نفرين ميفرستيم !

× افغاني مهاجرين د ايران اسلامي جمهوري د انسان ضد او جنایت کارانه سياستو قرباني دي

× اعلاميه مشترک جنبش انقلابي جوانان افغانستان و دسته هشت مارچ زنان افغانستان

× يک تذکر

خپلواکی- آزادی شماره ٥٢ به شکل PDF

akhpolwaki — Thu, 07 Jun 2007 15:27:15 GMT

هفت اکتوبر

روز تجاوز اشغالگران امريکايی بر افغانستان است

هفت اکتوبرسال 2001 با تجاوزوحشيانه نظاميان امريکائی در افغانستان رقم خورد است. اشغالگران امريکايي زير نام مبارزه با تروريسم افغانستان را اشغال و دست پروردگان طالب خويش را که مدت مصرف آنها به سر رسيده بود از بين بر داشته و رژيم ضد انسانی و مزدور کرزی را به حمايت از 60 هزار سرباز ناتو برهبری امريکا بر مردم افغانستان تحميل نموده است.

مردم ستمديده وزحمتکش افغانستان که از سه دهه به اينطرف فشار های گوناگون اقتصادی – سياسی را تحمل نموده وقربانی سياست های رژيم های آدمکش بودند با کتلهء وسيع مهاجرکه درکشور های همجوار زير شرايط غير انسانی و دشوار زيست می نمودند به اثر تبليغات امپرياليستی مبنی بر باز سازی افغانستان آزادی ودموکراسی برای شهروندان و مبارزه بر ضد فساد و مواد مخدر و بهبود بخشيدن وضع اقتصادی، در انتظار نشتند تا وعده های امپرياليستی به ثمر نشيند.

امپرياليست ها اولين کاری را که کردند در دولت و ساختار سياسی و نهاد های کاری آن افراد واشخاصی را تقرر بخشيد که سابقهء دور ودراز در جنايت وآدمکشی دارند. همه نيرو های قلدر، قاچاق پيشه و استفاده جو با هم يکجای شده و ارگانی را زير عنوان دولت بوجود آوردند که جز مال اندوزی از راه رشوت ستانی ، اختلاس وغصب دارائی های عامه وبيت المال و قاچاق مواد مخدر مصروفيت ديگری ندارند. اين بيدادگری ها باعث گرديد که حال مردم روز بروز بد تر بشود و باز خواستگری هم وجود ندارد. پس سر به شورش وطغيان بر داشتند. محصلان پوهنتون های افغانستان ، شاگردان ومعلمان ، مامورين ملکی و عسکری، معلولين وصاحبان کسب و پيشه به اعتصاب ها وتظاهرات های مکررپرداخته و دولت وقوای ناتو برهبری امريکا را که هر روز دم از کمک رسانی به رقم مليارد ها دالر مي زدند، زير فشار گرفته تا وضع بهبود يابد. از آنجائيکه دولت يک ساختار سياسی اجرائی نيست که برای همه طبقات واقشار جامعه گوش شنوا داشته باشد و خدمتگذار و درد بخور شان باشد، لذا دولت درمقابل اين همه اعتراضات عذر آوردن به بهانه های مختلف و تحميق مردم ، برای خود وقت کمائی می نمود و بوجه خيلی وحشيانه وغير انسانی به اعتراضات مردم بر خورد می کرد. حالا که مدت شش سال از اشغال کشورمی گذرد و به اصطلاح خود شان، افغانستان دولت انتخابی ، قانون اساسی وپارلمان منتخب دارد، ليکن بازهم وضع وحالت اقتصادی مردم بهبود نمی يابد و خلاف همه اميداواری های که به مردم داده شده بود ، بر سر شان هر روز بمباران صورت می گيرد، از خانه های شان رانده می شوند وروزانه دهها نفر کشته می شوند، آرامش ، صلح وامنيت از جامعه رخت بر بسته و به عوض آن جنگ وآدمکشی، قتل وجنايت بدست نيروهای اشغالگر دامنهء وسيع يافته است. کشت خشخاش وقاچاق مواد مخدر زير نظر قوای اشغالگر رونق بيشتر يافته است. وضع زنان بوخامت گرائيده و صد ها هزار دختر جوان از رفتن به مکتب و کسب وکار در چهار ديواری خانه ها محصور ماند اند.

به گفته جنرال امريکائی Mcnell در مدت 19 ماه اخير هفت هزار انسان غير نظامی به قتل رسيده اند. اگر رقمی را که اين جنرال معرفی ميکند قبول کنيم بايد سئوال گردد که اين هفت هزار نفرچرا به قتل رسيده اندو مسئول اين قتل ها وجنايت ها که ها اند؟ صاف وساده مي توان گفت که قوای ناتو به رهبری امريکا مسئول کشتار وجنايات مردم بيگناه افغان می باشند. زيرا قوای ائتلاف برهبری امريکا به گفتهء شان برای ايجاد صلح، باز سازی، بهبود بخشيدن وضع اقتصادی و اجتماعی مردم به افغانستان آمده اند، پس وضع چرا خلاف آن را نشان ميدهد؟ در اوضاع جاری افغانستان نه طالبها والقاعده نه ايران وپاکستان ونه کدام نيروی فعال وجنگجوی ديگری را سراغ داريم که وضع را به اين وخامت کشانده باشدو بهانه ای باشد برای وحشيگری نظاميان ناتو برهبری امريکا که هزار ها انسان بيگناه را به کام مرگ می فرستند.

ريشهء اين همه بی سرو سامانی ها ، آدمکشی وبی امنيتی را بايد در اشغال افغانستان وحضور قوای بيگانه، سلب اراده وآزادی های مردم افغانستان و زير پا نمودن حق حاکميت ملی و استقلال افغانستان دانست که ميخواهنداين جنايت بزرگ را از راه دروغ، فريب و تحميق مردم که همانا دولت منتخب، قانون اساسی و نمايندگان انتخابی مردم را قانونی جلوه بدهندوحاکميت خود وجنايت کاران مزدور خويش را بر اکثريت جامعه تحميل کنند، وقتی مردم آنرا نپذيرند، منطق امپرياليست ها کشتار وقتل عام است. چيزي که دوام دارد.

همانطوريکه قوای متجاوز شوروی زير نام دفاع از انقلاب افغانستان و بر ضد مداخلهء خارجی ها، کشور ما را اشغال نمودند وبا همه وحشيگری ، کشتاروجنايت نتوانست تاب مقاومت در برابر مبارزات آزاديخوانهء مردم افغانستان را بيآورد قوای متجاوز ناتو به رهبری امريکا که زير نام «آزادی دوامدار» (Enduring Freedom) ، صلح وامنيت وبازسازی کشور ما را برای مقاصد پليد امپرياليستی به اشغال در آورده اند نخواهند توانست به آرمان های شوم خود برسند. متأسفانه وضع طوری است که از اين اوضاع بی سرو سامان و بيزاری و نفرت مردم از دولت مزدور و اشغالگران برهبری امريکا، نيرو های ارتجاعی داخل وخارج از دولت استفاده می برند و هر کدام از اين نيرو ها رجحان و برتری خود را به رخ مردم کشيده و به طرف صلح و مصالحه به ضرر مردم عامی ومبارزه طلب در حرکت اند. نيرو های سياسی آگاه که تجربه و آموزش تاريخ را پيشروی خود دارند و نيرو های اشغالگر امپرياليستی برهبری امريکا و نيرو های وابسته در حاکميت و خارج از آن رادر قطار دشمنان مردم افغانستان می شمارند برای مبارزه ومقاومت فعال برای باز نمودن و گشايش جبههء ديگری نياز دارند که مقاومت های مردم را ساز و سامان دهند و نگذارند مردم زحمتکش قربانی اميال پليد و غير انسانی نيرو های دشمن گردد و بايد آن باور ها و پيوند هائي را تخطئه کنند که دشمنان مردم کوشش ميکنند بار ديگر زحمتکشان کشور را بازی دهند.

جريانات فعلی جاری در افغانستان رنگ وبوی يکی دو سال اخير را ندارد. مردم زحمتکش وبلاديده دريافته اند که نيرو های اشغالگر و دولت مزدور بدرد شان نمی خورد. تبليغات باز سازی ، دموکراسی، جامعهء مدنی ، حقوق زن وآزادی های شهروندان رنگ وجلای خود را باخته است. درکنج انزوا و عزلت نشستن و دعای خير بدرقهء راه دولت مزدور وحاميان امپرياليستش را نمودن ، گناه نابخشودنی است. مردم چندين گام از ما پيشقدم اند و وارد معرکه های خونين شده اند آنطوريکه برای خود از جور وجفای تبهکاران و بمباران های اشغالگران کاشانه و خانه را جستجو ميکنند بالا تر و فوری تراز آن بايد به رهبری شان شتافت . دم را غنيمت شماريم. بگذرايم خائنين ملی، تسليم طلبان ومزدوران روشنفکرنما وسياستمداران دغل باز وابن الوقت راه پارلمان ، شورا های ولايتی و وزارت و يا رياست خانه ها را در پيش گيرند و به فريب مردم به نفع ارباب کار کنند. راه مردم راه مبارزه و مقاومت است.

امپرياليستها به رهبری امريکا با تجاوز واشغال خود در افغانستان ، باد را کاشتندو طوفان درو می کنند. طوفان به وزيدن آغاز نموده اتحاد و يگانگی مردم به رهبری درست وسالم شدت وقوت آن رابه نمايش خواهد گذاشت . برای شدت بخشيدن به اين طوفان و بر انداختن متجاوزين واشغالگران و مزدوران بومی شان تلاش کنيم.

مرگ بر اشغالگران امپرياليستی برهبری امريکا!

مرگ بر دولت مزدور کرزی!

برای طرد متجاوزين اشغالگر مبارزه نمائيم!

برای افغانستان آزاد ودموکراتيک مبارزه نمائيم!

سازمان ملی دموکراتيک آوارگان افغانی

اکتبر 2007

-----------------------------------------------------------------

اشغال ووابستگی , قتل عام رابدنبال دارد

ازوقتيکه افغانستان به اشغال امريکادرآمده وکشورهای ناتووائتلاف به آقائی وقلدوری درکشورما فرمان می رانند, روزی نيست که مردم مابرگليم غم وماتم وسوگواری که اين جنايتکاران باعث آن اند, ننشينندوبه عزای عزيزان خوداشک نريزندوبا آه وناله, نفرت وبيزاری ازاشغالگران يادنکنند.

سلسله اين انتقام گيری های دستجمعی بدست اشغالگران درسراسرکشورادامه دارد. مردم افغانستان اعم ازکودک وزن ومردسالخورده وجوان , چه آنهائی که به هزارهامشقات وريختاندن عرق پشت پيدانمودن يک لقمه نان برای فاميل خوداندوهم کسانی که درمکتب ومدرسه به فراگرفتن درس وتعليم ميپردازندوياهم درسفرورفت وآمدن اند, به نام طالب والقاعده کشته می شوند.

جنايتکاران ناتوبه رهبری امريکابابی پروايی منازل ومحلات مسکونی را باتوپ وتانک وبمباردمان هوائی موردحمله قرارداده , ده هاوصدهانفررابه قتل رسانده وزخمی ميکنندومنازل ومزارع شان راويران مينمايند. وقتی مردم برای ابرازخشم واعتراض برمی خيزندوحتی والی وقوماندان امنيه ی محل اعتراف ميکندکه به اثراين بمباردمان وياآن حمله ی راکتی به مردم محل زيان های سرومال رسيده , رئيس جمهورمزدور ودست نشانده برای تحقيق ازواقعه ” کميسون “ تعيين ميکندوجنرال گردن کلفت امريکائی پيش روی خبرنگاران حاضرشده واظهارميدارد : ” طالبان ازمردم به حيث سپرکارميگيرندواگرمردم ملکی هم کشته شده اند, مامسئول آن نيستيم “ . اهالی محل بارهابه رسانه های خبری اظهارداشته اندکه : ” طالبان اکثراً يکی دونفربافعاليت چريکی وياعمليات انتحاری به قوای متجاوزضربه واردنموده وپشت کارخودميروندبعداً قوای ائتلاف ازدهها کيلومتردورترمنطقه رازيرآتش گرفته وازطرف شب بمباردمان ميکنندواين درحالی صورت ميگيردکه طالب هاساعت هاپيش منطقه راترک کرده اند .“.

عساکرناتوبرهبری امريکابارهادرجائي که عمليات انتحاری صورت گرفته برعابرين بی گناه وبی خبرآتش گشوده اند. هفته گذشته درولايت قندهاروسه ماه قبل درولايت ننگرهاربرعابرين ومردم که درمنطقه مشغول کاربودند, آتش گشوده وکشته وزخمی برجای گذاشتند. والی های مزدوراين حوادث راسوء تفاهم مينامند, کرزی مزدوربه اشک ريزی تمساح گونه مردم رامی فريبدوياکميسيون بازی ميکندويابادادن دوهزاردالربه هرشهيدويک هزاردالربه زخمی هاگردن جنايتکاران متجاوزراخلاص ميکند. کرزی مزدور وقتی زيرفشارمردم قرارميگيرد, ميگويدکه من به رهبری قوای ناتومی گويم که عمليات نظامی راباوزارت دفاع افغانستان هم آهنگ نمايند. اين گفته راکسی اظهارکرده می تواندکه مزدوروخودفروخته نباشد. کرزی مزدور چطورممکن است به رهبری ناتواينطورحکمی راصادرنمايد؟ درحالي که تمام فعاليت های نظامی ناتودرافغانستان ازايالت فلوريدای امريکاکه مقرفرماندهی شان است کنترول ميشودو وزارت دفاع ساخت ناتودرافغانستان حيثيت يک ملی راهم ندارد.

همين حالاافغانستان به حمام خودمبدل گرديده است . درهفته ی اول ماه جولای بيش ازشصت نفردرولسوالی ” وته پور“ ولايت کنروبيش ازپنجاه نفردرولسوالی ” گرشک “ ولايت هلمندبه قتل رسيده اند. درولسوالی ” سنگين “ و ” کجکی “ ولايت هلمندوولسوالی های ” پنجوائی “و ” ژری “ ولايت قندهارومناطقی ازولايت ارزگان , زابل وسراسرجنوب وجنوب شرق افغانستان قتل عام هاجريان دارد. بايداضافه نمودکه مخالفين اشغالگران به جنگ های چريکی مبادرت می ورزندولی اشغالگران به رهبری امريکا آنقدرتلفات رابرمردم عادی وبيگناه واردمی کنندکه شنونده فکرمی کنددرآنجا جنگ های جبهه ای درجريان است .

اينست نتيجه ” دموکراسی “ , ” آزادی “ , ” دفاع ازحقوق بشر“ و” مبارزه باتروريسم “ که تاحالا اشغالگران امريکائی برآن می دمندوزيراين نام وبهانه کشورمارااشغال وبرای سربازان خودگورستان وبرای مردم زحمتکش وبی آزارازظلم واشغال يک کشورويران شده رابه ارمغان آوردواين هنوزکه هنوزوآغازحادثه است , بعدهايش راتصورکرده نمی توانيم که افغانستان به کدام طرف روان است .

کشورماعملابه ميدان جنگ تبديل شده است . بايدعلاوه نمودکه اشغالگران جنايتکاردولت مزدورودست نشانده کرزی که پاکستان وايران رامسبب خرابی اوضاع ميدانند, همه وهمه برای فريب و مغشوش نمودن اذهان مردم است.

اصل مسئله درين است که کشورما به کدام بهانه وزيرچه نامی اشغال گرديدو اشغالگران درافغانستان باکدام نيروهای سياسی ونظامی به اتحادپرداخته وچطوردوستی رابوجودآورده اند. اين همه لويه جرگه بازی ها, انتخابات, پارلمان بازی هاوساختن قانون اساسی ازطرف همين نيروهای جنايتکارووطن فروش صورت گرفته که پول آنراامريکائی هاپرداخته واختيارمملکت رادردست دارند.

فقروتنگدستی مردم , کشتن وزندانی شدن وشکنجه وده هاوصدهامصيبت وبيچارگی مردم خودرابايددرموجوديت اشغالگران ودولت مزدورکرزی که بااشغالگران همراه اند, ديدومطالعه نمود, گناه کاران واقعی اين هااند:

روندگان طريقت ره بلاسپرند کجاست شيردلی که ازبلانهراسد

***

دشمن آتش بجان بادپيمان رابگو خاک برسرکن که آب رفته بازآيدبه جوی

افغانستان کشورعقابهاوشيردلان است . اولادمحروم وستمکش اين وطن امروزسپربلای انتقام گيران انگليسی استند.

متجاورين بايد بدانندکه خون ريخته شده مردم بی گناه سيل خروشان مقاومت های بعدی رابدنبال دارد. اگربگوئيم مردم افغانستان قربانی تجاوزواشغال اند, بايدبه اين حالت خاتمه داد.

مرگ براشغالگران به رهبری امريکا !

مرگ بردولت مزدورکرزی !

به پيش درافغانستان مستقل ملی ودموکراتيک !

سازمان ملی دموکراتيک آوارگان افغانی

جولای 2007

www.akhpolwaki.blogfa.com

Awaragan2006@yahoo.com

...............................................................................

گزارش ازاکسیون اعتراضی 23 جون دربرابرقونسلگری

دولت فاشیستی جمهوری اسلامی ایران

درشهرفرانکفورت آلمان

ازسه دهه به اینطرف افغان ها مجبوربه ترک وطن خودشدندکه بیشترین رقم این پناهنده هادرایران وپاکستان مسکن گزین شده اند. افغان های مهاجردراین دوکشورباشرایط خیلی دشواری که بالای شان تحمیل گردیده باخواری هاومشقات جنگیده ودرهرحالت اش بافروش ارزان نیروی کارمورداستفاده کارفرمایان قرارگرفته وتوانسته اندبرای بقای خودوفامیل های شان , نفقه وسرپناه تهیه کرده وبحیث یک اجنبی وانسان درجه دودربرابرفشارهای گوناگون مقاومت نموده استواروتسلیم ناپذیروبااتکاء به دسترنج خودبه زندگی دوام دهند.

طی سالهای متمادی مهاجران افغانستانی قربانی سیاستهای غیرانسانی وجنایت کارانة جمهوری اسلامی ایران شده وهرچندوقت بعدمورداذیت , آزاروکشته وبسته شدن دستجمعی , قرارمیگیرندوحقوق وکرامت شان توسط اوباش واراذل بسیجی ,حزب الهی ومامورین امنیتی جمهوری اسلامی ایران پایمال میگرددوبه صورت خیلی ظالمانه به نامهای مختلف ازجمله ” غیرمجاز “ ازکشور ایران به آن سوی مرزرانده شده وزیرحاکمیت جنایتکاران وطنی واشغالگران برهبری امریکاقرارمیگیرند, درحالی که ازغمخواری وحالت زارشان اثری رانمی توانند ملاحظه کنندوازکارومسکن واحتیاجات اولیه , محروم می مانند وبامصیبت جنگ , بمباران وکشتارهای دستجمعی که انتظارآن راهرلحظه ازقوای اشغالگرومهاجم میکشند, روبرومی شوند.

دراواخرماه حمل امسال وزیر داخله ایران از آغاز طرح اخراج یک میلیون افغان ”غیر مجاز“ در ایران خبر دادکه از اول ثوراوباش واراذل جمهوری اسلامی ایران درظرف چندروز بیست هزارافغانستانی را بشکل وحشیانه ازایران اخراج نمودندوعلیرغم فشارهاواعتراضات بین المللی تاکنون بیش ازیکصد و پنجاه هزار نفراعم اززن، مردوکودک با زوروسرکوب وحشیانه ازايران اخراج شده اندکه در جریان آن عده ای جان باخته و تعداد زیادی زخمی شده اندواین اخراج نمودنها تاکنون ادامه دارد.

چندی پیش زمان وانگیزه برپایی اکسیون اعتراضی به عمل اخراج دولت جمهوری اسلامی ایران توسط یک زن افغانستانی ازطریق ” تلویزیون آریانای افغانستان درامریکا “ اعلان شدکه هئیت اجرائی ” سازمان ملی دموکراتیک آوارگان افغانی “ رابرآن داشت که به پشتيبانی فراخوان شرکت درآن راصادرنمايد. روی این ملحوظ اعلامیه ای منتشرشده قبلی بازتکثیرگرديده واعضأوهوادارن سازمان ونیروهای بین المللی برای شرکت درآن فراخوانده شدند.

اعضأ وهواداران ” سازمان ملی ودموکراتیک آوارگان افغانی“ بتاریخ شنبه 23جون درپیشروی قونسلگری ایران درفرانکفورت درفش شان رابرافراشته واعلامیه های ” سازمان... “ به زبانهای فارسی , پشتووانگلیسی رادربین حضارپخش نمودند.

شعارهایی درفش به ترتیب چنین بود:

اخراج وحشیانه آوارگان افغانی توسط دولت ایران رامحکوم می نمائیم !

Die NATO ist verantwortlich für Volkermord und Vertreibung in Afghanistan!

افغانی آواره گان د ایران د دولت او امریکائی اشغالگرو د ناروا سیاست قربانیان دی !

دراین اکسیون ده هانفر ازنیروهای بین المللی بشمول نیروهای مربوط به ” جنبش مقاومت خلق های جهان (WPRM) “ و اعضأوهواداران ” سازمان ملی ودموکراتیک آوارگان افغانی“ وسازمان” زنان هشت مارس (ایرانی - افغانستانی) “ ( باشعار” قوانین سنگسار وکلیه مجازاتها علیه زنان واخراج وحشیانه آوارگان افغانستانی جمهوری اسلامی ایران رامحکوم می نمائیم !“ ) , شرکت نموده بودند.

عده ی خبرنگاروفیلمبردار نیزحضورداشتند. اقدامات امنيتی پولیس شديدوبيش ازحدمعمول بودودرپیاده روآنطرف سرک پیشروی قونسلگری درپشت میله های آهنی که تعبيه نموده بودند, اجازه ی برپائی اکسیون رادادند.

هدف گردانندگان اکسیون دربرابر قونسلگری جمهوری اسلامی ایران , نه اعتراض وابرازخشم ونفرت ؛ بلکه التماس وعذروزاری بود. زمانيکه شعارهای اعضأ وهواداران ” سازمان ملی ودموکراتیک آوارگان افغانی“ ونيروهای بين المللی برضد اعمال جنايتکارانه جمهوری اسلامی ایران بلندشد, يکتن از گردانندگان اکسیون که باپوليس درتماس بوداشاره نمودکه مابرای شعاردادن برضد جمهوری اسلامی ایران نيامده ايم . اين عمل وی موجب اعتراض وابزازخشم شديدشرکت کنندگان شده وباعث شعاردادن های ممتدوپرصلابت آنهابرضدجمهوری اسلامی ایران گرديدوخشم ونفرت شان رادرقبال اخراج وحشيانه افغانستانی هاازکشورايران ابرازنمودند.

سخنان قاطع وپرصلابت یکتن ازنیروهای ایرانی درتشريح عملکردهای ضدبشری رژيم منحط وقرون وسطائی جمهوری اسلامی ایران دربرابرآوارگان افغانستانی واعلامیه سازمان آوارگان - که توسط یکتن ازهواداران آن خوانده شد – اکسيون راهدفمندساخته وجهت درست واصولی آن راتثبيت نمود.

روحيه گردانندگان اکسيون زمينه سازسخنرانی نماينده رژيم منحط جمهوری اسلامی ايران گرديد,موصوف ضمن صحبت های بی ربطش نویداحداث مکتب رابه اطفال افغانهای مقیم فرانکفورت دادکه بااعتراض شديدشرکت کنندگان مواجه گرديده وکنارزده شد.

شعارهای جاندارشرکت کنندگان اکسيون که به زبانهای آلمانی و فارسی درهمبستگی با مهاجران افغان داده شد, این هابود:

مرگ بر جمهوری اسلامی ,اخراج افغانستانی ها ازایران محکوم است, حق پناهندگی حق مسلم هرانسان است , زنده باد همبستگی بین المللی !

حوالی ساعت یک بعداازظهراکسیون درزیرباران شدید, خاتمه یافت .

” سازمان ملی ودموکراتیک آوارگان افغانی“ – واحد فرانکفورت

26جون 2007

www.akhpolwaki.blogfa.com Awaragan2006@yahoo.com

We condemn the Barbaric act of Iran,s Regime

against the Afghan Refugees

The Islamic Republic of Iran once again has turned to Afghan refugees and inflicted a reactionary and inhuman policy of rounding them up and expelling them from the country.

The Islamic regime of Iran from one side exploits the Afghan refugee as cheap labour and from other side continues to harass and oppress them Under the name of “illegality” and similar excuses through their so called revolutionary guards and Basij ( para military forces) and other Hezbulah forces they brutally trample the basic rights of these refugees. The Afghan refugees are dumped on the other side of the border in order to go under similar circumstances by their own rulers and US and other occupier forces. They not only have to go through many misery and suffering they also can expect no signs of job, home or other basic needs however will see plenty of war, bombardment and mass murdering that can be expected from the occupiers forces.

But until when such displacements, misery and poverty can continue and when can we overcome such horrible and miserable phenomena?

It is not a secret that the existence of anti- people regimes such as Khalq, Parcham (the pro Russian regimes)and Jihadi (fundamentalists who came to power after the Russian with the help of US and other western powers) and the Taliban ( the fanatic fundamentalist) and today the occupier forces and puppet regime and their inhumane policies are the source of such misery that happens to people under the name of immigrant or refugee.

We know that in today’s Afghanistan hundreds if not thousands due to poverty and joblessness are displaced and the air attack by the occupier forces under the US leaderships, the blind wars and massacring the innocent masses, destructing the villages and the resident areas increasing number of suffering masses join to the already displaced refugees inside and outside the Afghanistan.

We Afghans proud nation, who hate the oppression, occupation and aggression have always defeated the bullies and criminal invaders and have given them the lesson that they have deserved and have lived proudly. We can overcome this suffering such as homelessness, refugees or war and occupation by standing up against the causes that is no more than the existence of a degenerated anti people and puppet regime and with our unity we should reject the occupiers criminals and allies and do not trust them at all.

Down with Islamic Republic of Iran!

We condemn the inhumane and fascist policy of Islamic Republic of Iran towards the Afghan refugees!

Long live the unity and solidarity of Iranian and Afghanistani toilers!

National Democratic Organisation of Afghan Refugees – Germany

June 2007

www.akhpolwaki.blogfa.com Awaragan2006@yahoo.com

PDF

به سیاست های غیری انسانی وفاشیستی جهوری اسلامی ایران

نسبت به مهاجران افغانستانی , نفرين ميفرستيم !

افغان هااز29 سال به اينطرف مجبوربه ترک وطن پدری خودشدندکه بيشترين رقم اين پناهنده هادرايران وپاکستان مسکن گزين شده اند. افغان های مهاجردراين دوکشورباشرايط خيلی دشواری که بالای شان تحميل گرديده باخواري هاومشقات جنگيده ودرهرحالت اش که ازطرف کارفرمايان بحيث نيروی کارارزان مورداستفاده قرارگرفته , توانسته اندبرای بقای خودوفاميل های شان , نفقه وسرپناه تهيه کرده وبحيث يک اجنبی وانسان درجه دودربرابرفشارهای گوناگون مقاومت نموده استواروتسليم ناپذيروبااتکاء به دسترنج خودبه زندگی دوام دهند.

مهاجران افغانی قربانی سياستهای غيرانسانی وجنايت کارانة جمهوری اسلامی ايران شده وهرچندوقت بعدمورداذيت , آزاروکشته وبسته شدن دستجمعی , قرارميگيرندوحقوق وکرامت شان توسط اوباش واراذل بسيجی ,حزب الهی ومامورين امنيتی جمهوری اسلامی ايران پايمال ميگرددوبه صورت خيلی ظالمانه به نامهای مختلف ازجمله ” غيرمجاز “ ازکشور ايران به آن سوی مرزرانده شده وزيرحاکميت جنايتکاران وطنی واشغالگران برهبری امريکاقرارميگيرند, درحالي که ازغمخواری وحالت زارشان اثری رانمی توانند ملاحظه کنندوازکارومسکن واحتياجات اوليه , محروم مي مانند وبامصيبت جنگ , بمباران وکشتارهای دستجمعی که انتظارآن راازقوای اشغالگرومهاجم هرلحظه ميکشند, روبرومی شوند.

بايدازخودپرسيدکه اين مهاجرت هاودوام بدبختی وفقرومصيبت تاکی ؟

وچطورميتوان براين پديده ی شوم , غلبه نمود ؟

برهمه آشکاراست که موجوديت دولت های غيرمردمی واعمال سياست های غيربشری خلق- پرچم , جهادی وطالبی وامروزقوای اشغالگروموجوديت يک دولت مزدور, سرچشمه اين پديده ی شوم , زيرنام مهاجر, پناهنده ياجلای وطن بوده وميباشد.

ماميدانيم که درداخل افغانستان هرروزبه صدهاوهزارهانفربه اثرفقروبيکاری ازجای خودبيجاميشوندوحملات هوائی قوای اشغالگربه رهبری امريکاوجنگ های کوروقتل عام مردم بيگناه وباخاک يکسان نمودن دهات ومحلات مسکونی , شماربيشتری اززحمتکشان کشوررابه خيل آوارگان وبيجاشده گان درداخل کشورمي افزايدکه به هرطرف سرگران ودربدرميگردند.

ماافغان هاکه به حيث يک ملت سرفراز , بيزارازظلم واشغال وتجاوز , پوزه ی کثيف زورگويان , جنايتکاران ومهاجمين رابه زمين ماليده وحق شان راروی کف دست شان گذاشته ايم وباافتخارزيسته ايم وقتی ميتوانيم که براين ناملايمات چه پديده ی آوارگی , مصيبت جنگ واشغال وتجاوز, چيره گرديم که باعاملين ومسببين آن که هماناموجوديت دولت فاسد , ضدمردمی وگوش به فرمان قوای خارجی ميباشد, به اعتراض ومقابله برخيزيم وطرف مردم زحمتکش , آواره وکتله ی وسيع مهاجررابگيريم وازاتحاد, يگانگی وهمرنگی نفع برده برسينه ی جنايتکاران ومتحدين اشغالگردست رد زنيم واضافه ازاين برآنهااعتمادننمائيم .

پديده ونام مهاجربرای هرهموطن چه دراروپاوياامريکاياپاکستان وايران زندگی ميکنندخيلی آشناوازعمق آن درد و رنج تداعی ميگرددوبه سويه های مختلف چه درهرکشوری باشيم , درد و رنج آن برای مامحسوس است وازراندن وکشيدن های اجباری باخبرهستيم ؛ ولی تاکی بايداين حالت دوام کند ؟

بايد وطن دوست داشتنی وزيبای خودراکه ازهمه نعمات پرومعموراست وبرای هرنوع کاروتلاش ماآماده ومساعدميباشد وامروزبه دست دشمنان ماافتاده , ازخودساخته ودست جنايتکاران وطنی وباداران خارجی شان راکوتاه سازيم .

ما درحالي که ساخت وباخت دولت جمهوری اسلامی ايران رابادولت مزدورکرزی وکميساری عالی پناهندگان ملل متحددرباره ی اخراج مهاجران افغانی ازايران ( آنهم به طورغيرانسانی فاجعه باروظالمانه ) , محکوم ميکنيم ونفرت وانزجارخويش رانسبت به آن اظهارميداريم , يادآورميشويم که جمهوری اسلامی ايران دوام همچوسياست های غيرانسانی که مغايرنورم های قبول شده ی پناهندگی ميباشدرامتوقف ساخته وبه کثافت کاری های خويش , خاتمه دهد.

مرگ بردولت جمهوری اسلامی ايران !

به سياست های غيرانسانی وفاشيستی جمهوری اسلامی ايران دربرابرمهاجران افغان , نفرين ميگوئيم !

زنده باداتحادوهمبستگی زحمتکشان افغانستان وايران !

سازمان ملی دموکراتيک آوارگان افغانی – آلمان

5 جون 2007

افغانی مهاجرین د ایران اسلامی جمهوری

د انسان ضد اوجنايت کارانه سياستو قربانی دی

د 29 کالو راهيسی افغانان مجبوره سوی دی چه خپل پلرنی وطن پريردی اوپناهده سی. چی ديرشميرد دی پناهنده گانوحخه په ايران اوپاکستان کی ژوندکوی . په دی دواره هيوادونوکی پناهنده گان د ديرو سختو شرائطو لاندی چه ورباندی تحميل سوی دی په ديرو کراونوسره جنگيدلی او په هره ارزانه سويه چه د دوی د کارحخه کارفرمايان گنه پورته کوی , بياهم حاضرسوی دی د حان اوکورنی دبقاء لپاره نفقه اوسرپناه برابرکری او د يوه پردی او دوهم درجه انسان په حيث د رازراز فشارونو سره مقاومت کوی په زره ورتيا سره خپل د بازو او مت په زورخپل ژوند تأمينوی .

افغانی مهاجرين د ايران اسلامی جمهوری د انسان ضد او جنايت کارانه سياستو قربانی دی او په وقفو سره تر آزارلاندی راحی وهل او رتل کيری او په دله ايزدول سره بنديان او وژل کيزی او د اسلامی جمهوريت د حزب الهی او بسيجی ارازلو او اوباشو له خوا ئی حقوق او انسانی کرامت ترپسو لاندی کيری اوپه ديرظالمانه دول سره د ايران د خاوری حخه افغانستان ته شرل کيری په خپل وطن کی هم د جنايت کاروتر حاکميت لاندی چه د امريکا په رهبری د اشغالگرانو له خوا حمايه کيری د دوی و خواری ورحی ته حوک توجه نه کوی د کار, کور او نورو اوليه احتياجاتو د برابرولو حخه محرومه پاته کيری او د جگری د مصيبت د اشغالگرانو له خوا هوائی بمباريو او دله ايزو وژنو انتظارباسی .

بايد له حانه حخه پوستنه وکرو چه د دی پناهنده گيو او مهاجريتونو او د خواری او نيستی دوام به تر کله پوری وی ؟

او حنگه کولی سوپردی ناوره حالت باندی غلبه وکرو ؟

تولو ته سکاره ده چه د ملی او اولسی دولتونو نشتوالی او د ” خلق “ او پرچم جهادی او طالبی دولتونو د بشری ضد سياستونو چلند او نن د هيواداشغال او د يوه مزدور دولت موجوديت د پناهنده او مهاجر د شوم حالت او مفهوم سبب گرحيدلی دی . مور يوهيرو چه په هيواد کی دننه هره ورح په سلهاو او زرهاو کسان د خواری او بيکاری په اثردخپلو حايونو حخه بی حايه کيری او د امريکا په مشرتوب د اشغالگرانو دهواهی بمباريواو قتل عامونوپه کولو سره بی گناه خلک چه کورونه او کلی ئی د خاوروسره برابرکيری , هری خواته سرگردانه لالهانده کيری او د وطن خوارخلک په هيواد کی دننه په مهاجر او آواره سره بدليری .

مور افغانانو تل په ويار او هسکه شمله د يوه ملت په حيث د ظلم , تجاوز او اشغال حخه په بيزاری سره , ژوند کری دی او ديرغلگرو او جنايت کارواو ظالمانو خوله مو ورماته کری او د ملک حخه موشرلی دی . هلته به پردی ناخوالو باندی چه پناهنده گی , مهاجرت د جگری مصيبت , اشغال او تجاوز او د ظالمانو عملونه , ورته ويل کيری , غلبه وکرو چه د پرديو اشغالگرو په فرمان فاسد او خائن دولتونه چه د خلکو او خوارو اولسونو د آرمانونو سره بيگانه دی , سره مقابله وکرواو د خوارو اولسو , آواره او پناهنده پراخ کتلی سره يووالی او همرنگی ولرو او نور نو پرجنايت کارواو ظالم دولت باورونکرو .

هروطنوال په هرحای کی چه پناهنده دی د پناهنده د نوم او مفهوم سره آشنا دی او د ژوره توگه ددی کلمی په يادولو سره درد او غصه ورته سترگوته دريری او د اجباری شرلو او استولو سره مستقيم ياغيرمستقيم پوه دی . ترکله پوری ؟

بايد خپل گران وطن چه دير سايسته او په هرحه معموردی او زمور د کار واو تلاس د پاره مساعد او آماده دی او نن د پرديو په منگولو کی ايسار دی او په خرابه اوکندواله ئی ارولی دی , تر لاسه کرو او خورمنو او با درده افغانانو او اصلی مالکانو د پاره ئی آباد او سمسورکرو.

مور په ايران کی د افغانی پناهنده گانو او آواره گانو په اره د ايران د جمهوری اسلامی , د کرزی د مزدور دولت او د ملل متحد د پناهنده گانو د عالی کميشنری بی توجهی او ظالمانه رويه په کلکه غند واو د ايران د دولت د انسانی ضد ظالمانه او فاشيستی رويی ته په کرکه گورو . ياد آوری کوو چه د ايران اسلامی دولت بايد دغه غير انسانی روش ته خاتمه ورکری او د قبول سوی بين المللی نورمونو رعايت وکری او خپل فاشيستی او بوين کثافت کاريو ته خاتمه ورکری .

مره دی وی دايران جمهوری دولت !

د ايران اسلامی جمهوريت فاشيستی چال چلند د افغانی پناهنده گانو سره په کلکه غندو !

ژوندی دی وی د افغانی او ايرانی زحمتکشانو ورورولی !

د آواره گان ملی دمکراتيک سازمان

دجون 5 کال 2007

www.akhpolwaki.blogfa.com Awaragan2006@yahoo.com

خپلواکی - آزادی

· به دفاع از مردم ستمديده فلسطين بپاخيزيد و عليه صهیونیزم و امپرياليزم بسيج شويد !